Poëzie: balsem voor de ziel

Het is geen verlangen naar iets hogers wat me drijft
naar de diepte, het is klein en schaamteloos, het is kleertjes
die de vuilnisman liet liggen - oneffen plaveisel geworden,
verregend - oprapen om te weten hoe het was.

Het is rotzooien, het verdwijnen achterna, de mensen
van vroeger, brokjes van het denken, volgordes
die tot handelen leidden - het schaven van hout

het knippen van kleertjes - momenten, lang geleden
die er echt zijn geweest en die echt zijn
verdwenen to iemand ze vasthoudt, terugleest.

********************************************************

Iemand wast de kleintjes en kan er niet bij.
Zij denkt domeinen, gebied ik, gebied zijn, zij
denkt een essentie van ouder worden is jeugd
voelt niet meer jong maar van rubber of latex

vult haar hoofd met de orde waar ze van houdt
hun gedoe en geluid, de eenlettergrepige
verklaringen waar ze om vragen vist ze uit bad
temt hun armen en benen met een handdoek praat ze

pyama's in. En steeds kan ze hen niet zijn
staan zij op het punt van vertrek, verdwijnen zij.

Esther Jansma - Alles is nieuw. Gedichten